| که شکري ندانم که در خورد اوست | | نفس مينيارم زد از شکر دوست |
| چگونه به هر موي شکري کنم؟ | | عطائي است هر موي از او بر تنم |
| که موجود کرد از عدم بنده را | | ستايش خداوند بخشنده را |
| که اوصاف مستغرق شأن اوست | | که را قوت وصف احسان اوست؟ |
| روان و خرد بخشد و هوش و دل | | بديعي که شخص آفريند ز گل |
| نگر تا چه تشريف دادت ز غيب | | ز پشت پدر تا به پايان شيب |
| که ننگ است ناپاک رفتن به خاک | | چو پاک آفريدت بهش باش و پاک |
| که مصقل نگيرد چو زنگار خورد | | پياپي بيفشان از آيينه گرد |
| اگر مردي از سر بدر کن مني | | نه در ابتدا بودي آب مني؟ |
| مکن تکيه بر زور بازوي خويش | | چو روزي به سعي آوري سوي خويش |
| که بازو بگردش درآورد و دست؟ | | چرا حق نميبيني اي خودپرست |
| به توفيق حق دان نه از سعي خويش | | چو آيد به کوشيدنت خير پيش |
| ز غيبت مدد ميرسد دم به دم | | تو قائم به خود نيستي يک قدم |
| همي روزي آمد به جوفش ز ناف | | نه طفل زبان بسته بودي ز لاف؟ |
| به پستان مادر در آويخت دست | | چو نافش بريدند روزي گسست |
| بدار و دهند آبش از شهر خويش | | غريبي که رنج آردش دهر پيش |
| ز انبوب معده خورش يافتهست | | پس او در شکم پرورش يافتهست |
| دو چشمه هم از پرورشگاه اوست | | دو پستان که امروز دلخواه اوست |
| بهشتست و پستان در او جوي شير | | کنار و بر مادر دلپذير |
| ولد ميوه نازنين بر برش | | درختي است بلاي جان پرورش |
| پس ار بنگري شير خون دل است | | نه رگهاي پستان درون دل است؟ |
| سرشته در او مهر خونخوار خويش | | به خونش فرو برده دندان چو نيش |
| بر اندايدش دايه پستان به صبر | | چو بازو قوي کرد و دندان ستبر |
| که پستان شيرين فرامش کند | | چنان صبرش از شير خامش کند |
| به صبرت فراموش گردد گناه | | تو نيز اي که در توبهاي طفل راه |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}